Archive for the Category ◊ Abou ◊
Opeens valt het stil, de deur gaat dicht en wordt van buiten op slot gedraaid.
Het enige dat overblijft is een kleine jongen die het niet snapt.
Een kleine meid snikkend bij haar moeder op schoot.
En de moeder huilend met een gevoel van verlies.
Mijn man is vertrokken. Moge Allah hem veilig aan laten komen in Mekka…… Amien.
Het huis is schoon. Gepoetst, gedweild en opnieuw ingericht. Het is nu alleen nog maar wachten op Abie. De kinderen zijn echt zenuwachtig. Aasiya meskiena is zo zenuwachtig dat ze al de hele dag buikpijn heeft. Voor Abderrahman is het nog niet helemaal duidelijk.
Morgenavond komt dan eindelijk mijn man weer thuis. Alhamdoelillah. Terwijl hij nog in februari geweest is lijkt het nog steeds zo lang geleden. En in deze tussenliggende periode is hij ook niet op de computer geweest dus ik heb hem echt in februari voor het laatst gezien. Toch wel spannend.
Ik ga hem ophalen met mijn schoonouders en schoonzusje en broertje. Hij komt namelijk behoorlijk laat aan dus heeft hij liever niet dat ik alleen heen en weer rijd naar schiphol. Is natuurlijk ook logisch, maar ik had niet zoiets van laat een broeder hem maar ophalen. (Ook al willen de broeders het zelf graag). Maar voor de kinderen is dit het leukste van alles. Zelf Abie ophalen van schiphol.
Alhamdoelillah ga snel nog wat dingetjes opvouwen en verschuiven. Want slapen lukt me toch nog niet helemaal.
Nog 4 dagen en dan komt mijn man eindelijk weer thuis.
We zijn er hier al helemaal klaar voor. Het een ander qua inrichting veranderd en nog veel leuker we gaan voor het eerst met zijn viertjes op vakantie. Geen verre reis, maar een midweekje in een huisje.
We zijn nog nooit met zijn viertjes op vakantie geweest. We zijn toen wel naar Bosnië geweest, maar toen hadden we alleen Aasiya en die kan zich er niks van herinneren want zo klein was ze.
De daagjes die we daar gaan doorbrengen zijn al helemaal ingevuld. Twee daagje weg. En een dagje gaan de kids met Abie mee en gaat Oumie niks anders doen dan luieren en lezen insha Allah.
Maar nu eerst maar het tripje naar school schiphol afleggen insha Allah en dan nog even afwachten tot de schoolvakantie begint en dan eindelijk weer een moment voor ons als gezin alhamdoelillah.
Ik probeerde al sinds vrijdag mijn man te pakken te krijgen. Ik had hem al heel lang niet gesproken en ja soms wil je gewoon even kletsen met je man. In ieder geval stond ze telefoon dus uit. Ja echt uit. Ik bleef maar proberen totdat ik zo chagerijnig werd van zijn voicemail. De “hatief” (telefoon) meneer is zo irritant. Hij zegt dan in het Arabisch dat de “hatief” is uitgeschakeld……. Duhhhh dat hoor ik ook wel.
In ieder geval dus gisterochtend ging ik Aasiya naar school brengen en mijn humeur was gezakt tot onder het vriespunt. Daar kwam ik een zuster (Oum Salh-dien)tegen die meteen aan me zag dat ik me dag niet had. Ik dus vertellen dat ik mijn man niet te pakken krijg (is niet zomaar zuster, maar echt een van mijn dierbaarste zusters). Dus zij mij proberen gerust te stellen. Ik maar weer naar huis met Abderrahman en Sjaima (mijn oppaszustertje) en ik van irritatie het balkon gaan schrobben en het raam gewassen. (Met als gevolg een spiertje verrekt in mijn schouder aangezien ik niet mag ramen zemen) Op gegeven moment was het lunch tijd ik de kinderen eten gegeven en ik dacht probeer mijn man nog een keer want hij zo rond die tijd uit zijn. En ja hoor bingo!!!! Meneer pakte eindelijk op. Ik was zo blij om gewoon even te horen dat alles goed was. Ik had hem maar vijf minuten gesproken maar toch. Ik had met hem afgesproken dat ik hem ‘s avonds zou bellen om uitgebreid te praten.
Mijn dag was weer goed.
Ik om drie Aasiya gaan ophalen kom ik Oum Salh-dien weer tegen. En ze zegt tegen mij wat is er met jou gebeurd je straalt helemaal. Ik vertellen dat ik mijn man te pakken had gekregen. Zegt ze tegen mij: “Zeg tegen je man dat mijn man hem belt deze week om te vragen hoe hij dat voor elkaar krijgt. Van het rothumeur dat je ‘s ochtends had en dan na een gesprek van vijf minuten dat je zo straalt.”
Wat een telefoontje toch al niet met je kan doen.
Mijn man is geslaagd!!! Alhamdoelillah. Voordat hij naar Nederland kwam had hij examens. In de tijd dat hij hier was wilde hij het er niet over hebben. Maar toen hij daar terugkwam zaten zijn cijfers op hem te wachten. En gelukkig waren ze allemaal goed tenminste dat zegt mijn man. Ik weet niet de precieze cijfers, maar hij is in ieder geval geslaagd. Dit houdt dus in dat hij of nog een jaar Arabisch gaat studeren of dat hij door gaat naar de Universiteit en dan wil hij insha Allah ‘Aqeedah (geloofsleer) gaan studeren.
‘Aqeedah studeren duurt 4 jaar en als hij nog een jaartje Arabisch zou doen dan is hij nog 5 jaar bezig.
Hij weet zelf nog niet wat hij gaat doen, maar ik ben in ieder geval erg trots op hem en zijn moeder ook.
Moge Allah het voor hem vergemakkelijken. Amien.