Archive for the Category ◊ Kids ◊

16 okt 2010 Ja we zijn er nog

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Intussen zijn er zoveel dingen veranderd.

Ik werk nog wel full-time (36 uur), maar ik heb nu zwangerschapsverlof. Ja inderdaad het ZWANGERSCHAPSVERLOF. Ik ben nu alhamdoelillah 37 weken  zwanger. En het is zoals al mijn andere zwangerschappen weer een feest met mijn bekken. 

Op het begin ging het wel.  Ik kon goed lopen, maar uiteindelijk  moest ik toch  met 34 weken  met zwangerschapsverlof.  Maar ja ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Mijn man is thuis, hij  heeft langere vakantie aangevraagd voor zijn studie. Hij kan  niet echt aarden hier, maar dat is ook  logisch denk  ik. Als is het alleen al maar vanwege het weer!!!

Abderrahman begint over een week op de basisschool en Aasiya zit in groep 3. Al met al is het erg rustig om ons heen.  We  genieten van de tijd die we nu samen zijn. En  voor nu concentreren we ons alleen op de  bevalling en de geboorte van ons derde kind insha Allah.

Het is eigenlijk  niet te geloven hoeveel er kan veranderen in een jaar.  Maar ja het leven  gaat door. En wij  moeten zien bij te benen.

Ik zal proberen mijn gedrag te verbeteren en  vaker te schrijven.  En zo weer wat leven in mijn blog te krijgen. Insha Allah.

29 sep 2009 Eerste schooldag

Vandaag was het zover mijn kleine man ging voor het eerst naar de voorschool. Ik vond het zo spannend, vooral omdat ik dacht dat Abderrahman er niets van zou snappen.

Nieuwe broek en nieuwe trui aan, rugzak op de rug en daar gingen we vanmorgen met zijn drietjes de deur uit. Eerst Aasiya naar school brengen. Op de school van Aasiya stond ik met een lerares te praten en toen werd meneer een beetje ongeduldig. Ik moest maar even opschieten.

Op naar de voorschool. Ik was heel erg zenuwachtig.  Want meestal als mijn kinderen beginnen met huilen, huil ik al heel snel spontaan mee. (dramatisch ik weet het)

Ik mezelf voorstellen aan de juffrouw en die had wat papieren voor me dus het duurde even. Toen ik weer naar beneden keek zag ik Abderrahman al zachtjes bij mij weglopen.

Dus ik dacht ik ga maar, een bousa en ja hoor weg was hij, opzoek naar speelgoed. De juffrouw zei nog tegen hem zullen we naar mama zwaaien, nou hij was al te druk bezig. Dus ik naar buiten en toch nog even door het raam naar binnen kijken, nou hij zwaaide eventjes en ging lekker verder spelen.

En toen kwamen de tranen hoor, BIJ MIJ!!!! Zijn eerste dag zonder Oumie en hij huilde nog geeneens. Ach ja kleine jongens worden groot zullen we maar zeggen, maar alhamdoelillah.

We zullen zien hoe het vrijdag gaat insha Allah.

28 sep 2009 Automatische piloot

Vanmorgen toen ik opstond begon het al, alles wat ik deed ging zo automatisch. De hele routine, kinderen douchen, ontbijten, brood maken voor school, Aasiya naar school brengen, terug naar huis ontbijten en het huis op ruimen. Het ging zo snel dat ik niet meer weet hoe ik me voelde. Normaal als mijn man net vertrokken is ben ik verdrietig en valt er af en toe nog een traan, maar vandaag was dat gevoel ver te zoeken.

Ik denk dat het komt omdat het afscheid dit keer zo moeilijk was, dat ik niet meer durf te voelen wat ik  moet voelen. Ik heb geen zin meer in die pijn het is gewoon doorgaan. Ik moet goed voor mijn kids zorgen en dat heeft geen zin als ik alleen maar down ben. Daarom heb ik me ook  maar voorgenomen om wat sterker te worden me meer concentreren op de kinderen en de boel de boel laten.

Daarom ben ik ook maar meteen begonnen met het feestje ( to be continued) te plannen voor Aasiya. Wie weet dat het dan nog minder pijn zal doen, want de pijn is er zeker wel…..

27 sep 2009 Vaarwel

Opeens valt het stil, de deur gaat dicht en wordt van buiten op slot gedraaid.

Het enige dat overblijft is een kleine jongen die het niet snapt.

Een kleine meid snikkend bij haar moeder op schoot.

En de moeder huilend met een gevoel van verlies.

Mijn man is vertrokken. Moge Allah hem veilig aan laten komen in Mekka…… Amien.

05 aug 2009 Morele dieven

Van de week moest ik oppassen op de kinderen van een zuster. Dat waren dus even drie kids extra.

Ik was aan het koken en hoorde hun binnen spelen en echt de gedachtengang van kinderen blijft mij verbazen. Ze waren dus politie en dieven aan het spelen. Terwijl ze aan het spelen waren komt Abderrahman mij vragen waar mijn man was dus ik vertellen dat hij naar de moskee was.

Hoor ik hun een minuutje later zeggen: “O, we moeten naar de moskee het is tijd om te bidden.” Dus de dieven en de politie (meiden en jongens doorelkaar hihihi) bidden. Dat duurde ook vijf seconden. Speed bidden. Zijn ze klaar zeggen de twee van de politie kom boeven we hebben jullie gevangen.  Zeggen de boeven, je mag ons helemaal niet oppakken in de moskee dat is de plaats van vrede. 

Nou ik had het echt bijna niet meer. Maar zo zie je maar dat je kinderen zoveel kunt bijleren op deze leeftijd. Daar moet  je wel gebruik van maken toch…….