Ik probeerde al sinds vrijdag mijn man te pakken te krijgen. Ik had hem al heel lang niet gesproken en ja soms wil je gewoon even kletsen met je man. In ieder geval stond ze telefoon dus uit. Ja echt uit. Ik bleef maar proberen totdat ik zo chagerijnig werd van zijn voicemail. De “hatief” (telefoon) meneer is zo irritant. Hij zegt dan in het Arabisch dat de “hatief” is uitgeschakeld……. Duhhhh dat hoor ik ook wel.

In ieder geval dus gisterochtend ging ik Aasiya naar school brengen en mijn humeur was gezakt tot onder het vriespunt. Daar kwam ik een zuster (Oum Salh-dien)tegen die meteen aan me zag dat ik me dag niet had. Ik dus vertellen dat ik mijn man niet te pakken krijg (is niet zomaar zuster, maar echt een van mijn dierbaarste zusters). Dus zij mij proberen gerust te stellen. Ik maar weer naar huis met Abderrahman en Sjaima (mijn oppaszustertje) en ik van irritatie het balkon gaan schrobben en het raam gewassen. (Met als gevolg een spiertje verrekt in mijn schouder aangezien ik niet mag ramen zemen) Op gegeven moment was het lunch tijd ik de kinderen eten gegeven en ik dacht probeer mijn man nog een keer want hij zo rond die tijd uit zijn. En ja hoor bingo!!!! Meneer pakte eindelijk op. Ik was zo blij om gewoon even te horen dat alles goed was. Ik had hem maar vijf minuten gesproken maar toch. Ik had met hem afgesproken dat ik hem ‘s avonds zou bellen om uitgebreid te praten.

Mijn dag was weer goed.
Ik om drie Aasiya gaan ophalen kom ik Oum Salh-dien weer tegen. En ze zegt tegen mij wat is er met jou gebeurd je straalt helemaal. Ik vertellen dat ik mijn man te pakken had gekregen. Zegt ze tegen mij: “Zeg tegen je man dat mijn man hem belt deze week om te vragen hoe hij dat voor elkaar krijgt. Van het rothumeur dat je ‘s ochtends had en dan na een gesprek van vijf minuten dat je zo straalt.”

Wat een telefoontje toch al niet met je kan doen.