Dit is een dag met veel emoties voor mij. Gisteren na een dag vol gelach kwam ik thuis en nadat ik net mijn kinderen op bed had gelegd ging de telefoon. Ik twijfelde eerst bij het oppakken, want wou even relaxen. Het was mijn zus die mij vertelde dat mijn ouders een ongeluk hadden gehad soebhan Allah.
De wereld stond stil.
Alhamdoelillah zei mijn zus dat er niks met ze was. Nadat ik mijn lieve schoonzusje Noa had gebeld of ze even op de kinderen wilde passen ben ik naar mijn ouders gereden om zelf te zien dat alles goed ging.
Alhamdoelillah ze waren allemaal heel mijn ouders en mijn zusjes. Op de blauwe plekken en het trauma na gaat goed met ze. Mijn vaders is het meest van slag meskien. Hij kan het gewoon niet geloven. Hij heeft nog nooit een ongeluk gehad en dan dit. De auto is total loss. Er is niks meer van over en mijn vader durft eigenlijk niet meer achter het stuur.
Insha Allah dat hij wel snel een autootje gaat kopen. Maar ik betwijfel het. Hij zet er geen haast achter.
Het is meteen weer een herinnering dat je de dood niet moet vergeten. Zoals onze geliefde Profeet (vrede zij met hem) heeft gezed: “Denk aan de beëindeger van genietingen, De dood.” (Tirmidi & An-nasaa-ie)