Vandaag was het zover mijn kleine man ging voor het eerst naar de voorschool. Ik vond het zo spannend, vooral omdat ik dacht dat Abderrahman er niets van zou snappen.
Nieuwe broek en nieuwe trui aan, rugzak op de rug en daar gingen we vanmorgen met zijn drietjes de deur uit. Eerst Aasiya naar school brengen. Op de school van Aasiya stond ik met een lerares te praten en toen werd meneer een beetje ongeduldig. Ik moest maar even opschieten.
Op naar de voorschool. Ik was heel erg zenuwachtig. Want meestal als mijn kinderen beginnen met huilen, huil ik al heel snel spontaan mee. (dramatisch ik weet het)
Ik mezelf voorstellen aan de juffrouw en die had wat papieren voor me dus het duurde even. Toen ik weer naar beneden keek zag ik Abderrahman al zachtjes bij mij weglopen.
Dus ik dacht ik ga maar, een bousa en ja hoor weg was hij, opzoek naar speelgoed. De juffrouw zei nog tegen hem zullen we naar mama zwaaien, nou hij was al te druk bezig. Dus ik naar buiten en toch nog even door het raam naar binnen kijken, nou hij zwaaide eventjes en ging lekker verder spelen.
En toen kwamen de tranen hoor, BIJ MIJ!!!! Zijn eerste dag zonder Oumie en hij huilde nog geeneens. Ach ja kleine jongens worden groot zullen we maar zeggen, maar alhamdoelillah.
We zullen zien hoe het vrijdag gaat insha Allah.